Βρισκόμαστε μέσα σε μια διαδικασία μιας έντονης ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΈΚΡΗΞΗΣ της οποίας οι αιτίες θα πρέπει να αναζητηθούν σε βάθος. Τα κύματα κόσμου που κατέκλυσαν τους δρόμους όλων των πόλεων, η οργή που χαρακτήρισε τις πρακτικές ιδίως της νεολαίας αλλά και η συνολική πολιτική ένταση που διαμορφώθηκε με αφορμή την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου καταδεικνύουν ότι δεν μιλάμε μονάχα για την αγανάκτηση λόγω της δολοφονίας του μαθητή. Θεωρούμε ότι η συγκεκριμένη δολοφονία, πρακτική αντιδραστικά εξτρεμιστική για την δημοκρατική παράδοση του ελληνικού λαού, ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΕ ένα σύνολο αντιθέσεων που ενυπήρχαν στο εσωτερικό του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.
Λέγοντας πυροδότησε εννοούμε ότι πολιτική, οικονομική και κοινωνική βάση των τρέχουσων κινητοποιήσεων, της μαζικότητας και της έντασης τους είναι η πολιτική αποστοίχιση μεγάλων μερίδων της κοινωνίας από τα προτάγματα και την κατεύθυνση του αστισμού και ειδικότερα του νεοφιλελεύθερου πολιτικού κινήματος. Οι βαθύτερες αιτίες των σημερινών πολιτικών εξελίξεων είναι:
v Το παρατεταμένο σκηνικό οικονομικής λιτότητας, εργασιακής ανασφάλειας, καταστρατήγησης των εργασιακών δικαιωμάτων και συνολικής συμπίεσης και έντασης της εκμετάλλευσης τόσο της εργατικής τάξης όσο και των μικροαστικών στρωμάτων.
v Η ανασφάλεια που βιώνει κυρίαρχα η νεολαία και οι νέοι εργαζόμενοι καθώς και το καθεστώς εγκλεισμού, εντατικοποίησης και πειθάρχησης που όλα αυτά τα χρόνια προωθείται στους εκπαιδευτικούς μηχανισμούς.
v Η απουσία οποιουδήποτε θετικού προτάγματος από την πλευρά του κράτους, ενός στόχου δηλαδή που γύρω του θα μπορούσε να διαμορφώσει μια ισχυρή λαϊκή συμμαχία, η διαφαινόμενη αδυναμία παρουσίασης ενός τέτοιου στόχου από τους δύο βασικούς πολιτικούς πυλώνες του αστισμού (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ) καθώς και η πτώση της εμπιστοσύνης σε κάθε προηγούμενο τέτοιο πρόταγμα (ΟΝΕ, Ολυμπιάδα κλπ).
v Η ένταση της πειθάρχησης και της καταστολής τόσο με την φυσική όσο και με την ιδεολογική έννοια, δηλαδή με την έννοια της έντασης της καταστολής του κινήματος στο δρόμο (ιδίως των νεολαιίστικων κινητοποιήσεων), την πιο έντονη παρουσία της αστυνομίας στους δρόμους των μεγάλων πόλεων καθώς και τα κύματα πολιτικό-ιδεολογικής προσπάθειας πειθάρχησης του κινήματος (νόμοι για κατάργηση ασύλου, τοποθετήσεις περί απαγόρευσης διαδηλώσεων).
Τα παραπάνω αποτελούν τις βασικές αιτίες γύρω από τις οποίες συγκροτείται η πάλη του λαϊκού κινήματος, διαδικασία που στο βαθμό που προχωρά και ενισχύεται διαμορφώνει και βελτιωμένες θέσεις για την συνολική αντιπαράθεση και τελικά οδηγεί στην όλο και πιο συχνή, έντονη και μαζική παρουσία του λαϊκού παράγοντα. Έτσι άλλη μια «αιτία» για την σημερινή κοινωνική έκρηξη είναι όλοι οι μεγάλοι αγώνες του τελευταίου διαστήματος με πρώτους τους νικηφόρους αγώνες της νεολαίας απέναντι στις εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις και την ίδια την αναθεώρηση του συντάγματος, οι μεγάλες κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό, οι απεργιακές κινητοποιήσεις ανά χώρους (τράπεζες, εργοστάσια, Νοσοκομεία κ.α.). Είναι τελικά συνολικά η ίδια η ταξική πάλη ως κινητήριος δύναμη της ιστορίας που διαμορφώνει το κοινωνικό και πολιτικό υπόστρωμα για τις πολιτικές εξελίξεις που βιώνουμε.
Στη βάση αυτή θεωρούμε πολιτικά φτωχές εκείνες τις αναλύσεις που βλέπουν απλώς ένα ζήτημα δημοκρατίας, όσο και αν και αυτό από μόνο του έχει συγκεκριμένη αξία. Δεν είναι απλώς ένα ζήτημα διαπαιδαγώγησης των στελεχών της αστυνομίας αλλά αντίθετα η έκφραση βαθύτερων κοινωνικών διεργασιών. Υπό αυτή την έννοια θεωρούμε αποπροσανατολιστικές και τελικά προδοτικές εκείνες της τοποθετήσεις ΚΑΙ εντός της Αριστεράς οι οποίες κεντράρουν πάνω στο ζήτημα της μορφής της διαμαρτυρίας και οδηγούνται σε αριστερίστικές ή πολύ χειρότερα σε συντηρητικές τοποθετήσεις. Από τη μία δηλαδή δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι η οργή μπορεί από μόνη της να είναι το επαρκές πολιτικό χαρακτηριστικό για την περίοδο και από την άλλη αποτελεί σαφή προδοσία του κινήματος και ιδίως της νεολαίας η στάση του ΚΚΕ το οποίο τόσο διά των λόγων της ΓΓ Αλέκας Παπαρήγα όσο και από την στάση της ΚΝΕ και του ΠΑΜΕ προσπάθησαν να περιθωριοποιήσουν και να υποβαθμίσουν την αξία των κινητοποιήσεων. Όποιος σήμερα όχι απλώς διαχωρίζεται από τον εμπρησμό 1-2 καταστημάτων (και φυσικά η τράπεζα έχει διαφορά ανεξαρτήτως αν και αυτό δικαιολογείται ή όχι) αλλά τελικά φτάνει να ασχολείται να καταγγείλει πιο πολύ αυτό από ότι την πολιτική που σήμερα περιθωριοποιεί τη νεολαία και εξαθλιώνει τα λαϊκά στρώματα, μάλλον παίζει το παιχνίδι του κράτους και δεν πάει ούτε σπιθαμή ενάντια σε αυτό.
Στη βάση αυτή θεωρούμε ότι σήμερα απαιτείται μια πολιτικά μάχιμη και ριζοσπαστική απάντηση. Προσδιοριστικοί άξονες μιας ριζοσπαστικής απάντησης θα πρέπει να είναι:
v Το μπόλιασμα της κοινωνικής έκρηξης με ένα πλαίσια κάθετης εναντίωσης με την κυβερνητική πολιτική σε όλα τα επίπεδα αυτής. Ένα πολιτικό περιεχόμενο δηλαδή που θα ξεκινά από τις αντιθέσεις που σήμερα διαμορφώνονται στην κοινωνία και θα τις μετασχηματίζει, προσδίδοντας τους χαρακτηριστικά βαθιάς πολιτικής εναντίωσης με την πολιτική λιτότητας, εξαθλίωσης των εργαζόμενων στρωμάτων και περιθωριοποίησης της νεολαίας. Σε αυτή την κατεύθυνση είναι αναγκαία η διαλεκτική σύνδεση ειδικού γενικού: δεν αρκεί να πούμε σήμερα μονάχα για το μπιστόλι του ειδικού φρουρού, ούτε μονάχα για τα ειδικά ζητήματα κάθε χώρου δουλειάς ή εκπαίδευσης και φυσικά ούτε αντιστοιχεί να μείνουμε σε μια γενικόλογη καταγγελία της κυβέρνησης. Αντίθετα πρέπει να ορίσουμε μια διαλεκτική τοποθέτηση που θα παντρεύει το συνολικό αντιπολιτευτικό κλίμα και ειδικότερα και πιο διαρκή ζητήματα (για την εργασία, την εκπαίδευση, τα δημοκρατικά δικαιώματα) ούτως ώστε πραγματικά να πιέσουμε την κυβερνητική πολιτική και να διαμορφώσουμε καλύτερες θέσεις μάχης για τους αγώνες που θα πρέπει να δοθούν το επόμενο διάστημα.
v Ο πολιτικός τόνος συνέχισης των κινητοποιήσεων, κάτι που σημαίνει και έναν αντίστοιχο σχεδιασμό, προτάσσοντας καταρχήν το ζήτημα της Απεργίας στις 18/12, τις πιο διαρκής (αλλά όχι γενικόλογα καθημερινές) κινητοποιήσεις της νεολαίας καθώς και το κάλεσμα για την διατυμπάνιση ενός τέτοιου πολιτικού τόνου από το σύνολο των συνδικαλιστικών μορφωμάτων. Ένας τόνος κινητοποιήσεων κόντρα σε λογικές που μένουν στην έκρηξη και «όσο πάει μόνη της», κόντρα σε λογικές που δεν παλεύουν τις απεργίες ή διακυβεύουν ακόμα και το αν θα πραγματοποιηθούν τα συλλαλητήρια (ΠΑΣΚΕ – ΣΥΝ)
Τα παραπάνω μπορεί να συμπυκνώνονται στο βασικό σύνθημα «Κάτω η κυβέρνηση των Δολοφόνων» υπό την έννοια πάντα της συμπύκνωσης της αντιπαράθεσης με την ίδια την πολιτική του αστισμού, αναγνωρίζοντας τον ειδικό αντιδραστικό ρόλο που έχει παίξει η κυβέρνηση της ΝΔ αλλά χωρίς η αντιπαράθεση να περιορίζεται σε ένα αίτημα για εκλογές ώστε να φύγει αυτή η κυβέρνηση χωρίς να ξεκαθαρίζεται ότι δεν θέλουμε καμία κυβέρνηση (ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ) που θα φέρει τους ίδιους νόμους, την ίδια πολιτική.
Το επόμενο διάστημα θα πρέπει:
v Να ορθωθεί ο πύργος της αντιπαράθεσης του λαϊκού κινήματος, να ανάψουν «κοινωνικές φωτιές» σε κάθε χώρο εκπαίδευσης και εργασίας με ενοποιητικό αίτημα την πτώση αυτής της πολιτικής.
v Να αναπτυχθεί η συζήτηση στο εσωτερικό των σωματείων και των συλλόγων για την εξειδίκευση της αντιπαράθεσης γύρω από τα ιδιαίτερα ζητήματα κάθε χώρου.
v Να διαμορφωθούν πλατιές αντι-αναδιαρθρωτικές συμμαχίες γύρω από το αναγκαίο πλαίσιο ριζοσπαστικού και νικηφόρου αγώνα ούτως ώστε να ενισχυθεί το μέτωπο ενάντια στην κυβερνητική πολιτική.
Και φυσικά όλα τα παραπάνω μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα στα πλαίσια της ανοιχτής ζύμωσης με τον κόσμο στα πλαίσια της βασικής λογικής ότι οι αντιθέσεις θα πρέπει να επιλύονται εντός των κόλπων του λαού και της νεολαίας και όχι ΜΟΝΟ σε κλειστές διαδικασίες.
Τα παραπάνω εξειδικεύονται για τον χώρο των ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΩΝ στα εξής:
v Θα πρέπει να γίνει άμεσα Γενική Συνέλευση του Ενιαίου Συλλόγου αλλά και όλων των τοπικών ούτως ώστε να συζητηθούν οι εξελίξεις και να παρθούν αποφάσεις.
v Άξονες των συζητήσεων και της δράσης μπορούν και θεωρούμε ότι πρέπει να είναι τουλάχιστον τα εξής: α) η ανάγκη συνολικής απάντησης στην κυβερνητική πολιτική, β) τα αιτήματα για τις μεταπτυχιακές σπουδές, την εκπαίδευση και την εργασιακή προοπτική, γ) ένα πλαίσιο κινητοποιήσεων για τους ίδιους τους μεταπτυχιακούς τόσο με αποχές όσο και με την ενεργό συμμετοχή στις διαδηλώσεις
v Την διοργάνωση εκδήλωσης από το σύλλογο σε συμφωνία και συνδιοργάνωση με άλλους συλλόγους (φοιτητών και εκπαιδευτικών) σε κεντρικό χώρο της πόλης στα πλαίσια μιας ημέρας (τουλάχιστον) πολιτικού αναβρασμού μέσα στο πανεπιστήμιο με θέμα τη στάση της νεολαίας και της πανεπιστημιακής κοινότητας απέναντι στο σημερινό καθεστώς σύψης του πολιτικού συστήματος. Προφανώς εκείνη την ημέρα το πανεπιστήμιο θα πρέπει να είναι κλειστό και με απόφαση της συγκλήτου.
v Τη διαμόρφωση ενός φυλλαδίου υπό την ευθύνη του ΔΣ του ΣΥ.ΜΕ.ΦΟΙ.Π.Π. το οποίο θα αναλύει και θα οργανώνει καλύτερα το περιεχόμενο της αντιπαράθεσης του συλλόγου με την αντιδραστική πολιτική των εκπαιδευτικών και εργασιακών αναδιαρθρώσεων.
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου